مانا آقایی   ارکستر سمفونی دریا   ماه رهبر ارکستر سمفونیک آسمان است او تمام شب جزر و مدﱠ امواج را هدایت می کند  پاروها آرشه های بی قراری هستند که با کشیدن آن ها بر آب ویولن دریا به صدا درمی آید تمام شب باد  طبل می زند صدف ها بشقاب های سخت آهکی شان را در یک هم نوازی دیوانه وار به هم می کوبند و صخره ها این تماشاچیان باصلابت در ساحل نشسته سرنشینان را مانند قطره های غلتان  موسیقی به  خود می خوانند فردا صبح  صیادان فقیر قایق های شکسته را یکی پس از دیگری از آب می گیرند آنها جنازه "ماهیانˏعشقˏ نور" را که بر ماسه ها خودکشی کرده اند به خانه می برند اما فریاد بلندی که دهان آن ها را باز نگه داشته نمی شنوند تو گوئی گوش هایشان هم مثل  تورهایشان سوراخ  است.   مونولوگ شبانه    شب به آرامی می گذرد آسمان را ببین هزاران ماهی با فلس های درخشانشان در دریائی از تاریکی شنا می کنند باور نکردنی ست به غیر از من و باد که روی عرشه سوت می زند همه سرنشینان زمین در خوابند انگار شمارش ستارگان   فقط ملوانان عاشق و مسافران نگران را بیدار نگه می دارد.