فریبا صدیقیم     گفتی وقتی قهقهه می زنم                زن می شوم وتو       تا مرز نارنج و عصاره ی لیمو سفر می کنی   گفتی وقتی زن می شوم               قهقهه می زنم وتو       روی حریر بدنم                      لیز می خوری                                      تا ته دره ای عمیق            ماه         اندام زیبایش را                       دراز کرده بر دریاچه                                            به انتظار جفت غایبش        سنجاقم کرده اند به ماه و آسمان      این منحنی محتوم                        از مچ دستهایم باز نمی شود اگر باور نمی کنی                رنگ پریده ام را از این بالا برایت پست می کنم اما بخند! آنقدرها هم کرم ها  ستاره ها را نجویده اند اینجا فقط       زیر نور این مهتاب هیز       هر چه موهای عروسکم را شانه می زنم                                                      زشت تر می شوم