فرشته ساری  سه شعر کوتاه    لحظه­هام را پُر می­کنم از خاک و کود قلمه و بذری نیست کنارِ دست­هام با این حال آب می­دهم مُدام گُلدان­هام.   دلم خالی شده، نا ندارد با نان سیر نمی­شود چیزی افتاده، دود شده شاید پیچی نگه­دارنده.   ریزه­خواری را دوست نداشته این گودال تهِ این درّه هولناک پوشیده خاربوته­ها را.