ماندانا زندیان   1 چشمی خاک چشمی دریا، پرندۀ کوچکی بودم که یک شب از خیال خدایان گریختم تا چنانم رها در برگیری که آسمان اختری سرگردان را.     2   و من بارها سوخته ام - چنان که ماه در دریا؛ و پروانه ای سبز،  هر بار  خاکستر نقره ای ام را بر شب پاشیده است.   نیمی ققنوس نیمی بوتیمار، من مهتاب تاریکی های خود بوده ام.