معصومه ضیایی    شعر تازه     اما هنوز آغاز فصل است و ما در خواب یک خیابان بیدار و منتظریم با رویایی سبز و هزار ساله. در این سرما، هنوز آفتابی آبی و روشن آسمان بی‌اندوه تابستانیم انگار، بعدازظهرهای بی‌قرار دیدار که گذرگاه‌ها را زیبا می‌کنیم. گام‌های پرشتاب که به خیابان می‌رویم و خسته نمی‌شویم. مسافران هزار ساله‌ی عشق و اندوهیم از ویرانی و فراموشی بازمی‌گردیم. شعر تازه‌ا‌یم که از میان پنجره‌ای شکسته به زندگی می‌خندد. امروز که سرد می‌بارد و ما منتظریم. و این‌جا تاریک‌ترین باروی جهان است.          در برف      سرما و شعر در من بود ترانه‌ها و یادها سنگ، رود درخت بودم پر از خاموشی و حرف پرنده‌ای با بال‌های سفر آبی‌ها را روشن می‌کرد و دنیا دورتر می‌رفت ... "که از جهان ره و رسم سفر براندازم"