رزا جمالی      ريشه هام          ديدي كه راهِ شيري چطور كلافه ام مي كرد      با آبششم داشتم مسيرِ گُنگِ هستي را شخم مي زدم     دارم به عصاره ي ميخك ها و ريشه ي كاسني چسبندگيِ سفتي پيدا مي كنم      به رودخانه ي گَنگ؛      از ريشه هام  تا مركز دايره اي شكل ِزمين      لميده برضلعِ افقي اش خاكِ نرم و سَبُكي رشد مي كند      گدازه هاش چشم هات را كور مي كند ساعتي بعد ؛     وتو تمام آن سرزمينِ گرمسيري را در ظروف جامدِ منجمدي پخته اي      و تمام راه را عمودي دويده اي     و اين آتشفشان زخمي را سفت كرده اي  با مچ ِدستت      به تعميرِ زمين نشسته اي      با انگشت هايي كه فقط به سركه ونعنا آغشته است...           حيف!     خطوط روي هم افتاده اند      بدجور!     فكرش را هم نكرده بودي      در نگاهِ اول...!     و صدايت به من نمي رسد     با اينكه از ديروز برف باريده است     از موج وُ شن خبري نيست...!       داشتم از سمتِ چپ با نُكِ پا از راهِ ابريشم مي گذشتم؛     و جلگه ها و مراتع ساكني از علفزار      آهسته بر جعبه ي فلزي نقش بسته است      ساقه هاي طوفاني اش وَ راه آهن وَ اين ريل ها  همه چوبي ست...           مسيرِ پيچيده اي ست با همه سادگي اش...!     چسبيده است و از رشد سرطانيِ سلول ها كاسته است !            ***    شش وُ پنج دقيقه ي نيمروز       خلاف عقربه هاي ساعت بر مدار كهنه اي چرخيده اي     و اين آبشار همان برج السرطان ست كه به خواب مي ديدي      زيستگاه اين پرنده ي مهاجر آفريقاي مسكون است      و تيره ي گياهي نايابي ست اين...       ***   فانوسِ دريايي       به پهلو خوابيده بودم ،      داشتم با پاهام اقيانوس ها را يكي در ميان جابجا مي كردم     همان گرمسيرمدامي ست كه هر چند لحظه يكبار از كمرم مي گذرد     همان كه تمام قبايل وحشي را و سواحل قناري را  و نواحي استوايي را      با حفظ نام بر تنم نقاشي كرده  است .....!     اقيانوس منجمد شمالي را كجا كشانده اي؟      يك دسته از موهام نخل هاي تاريك اند      ابروهام مسير باد شمال        دست هام بادبانهاي اطلس اند     چشم هام فانوس دريايي      لب هام حفره هاي ته دريا...     از مجموعه ي  " اين ساعتِ شني كه به خواب رفته است..."