سپیده جدیری       1   بیا بیَندازم   از ستونِ صدا فقط روزنامه‌ها می‌خوانند که من   تنها عضوِ تناسلیِ زمین‌ام تنهاترین با تمامِ شرایط   و خنده‌هایم را البته می‌شود بلند کرد و شنید   تا روی دست‌هایی از زمین   بلندتر از ستون‌ام و فکر   می‌تواند بیَندازدم بیا بیا   از ستون   از هوا   فقط روزنامه‌ها می‌دانند که من   تنها عضوِ تناسلیِ زمین‌ام.     2 به ایران   تناسب است این که می‌بینی دنیا دورِ سرت نمی‌چرخد و ستاره‌ها برای همیشه     گوشه‌های زمین را گرفته‌اند                                                                   سِفت   تناسب است این همه آب که در هاون‌های درد     کوبیده می‌شود                                               سِفت و پُر می‌کند کوچه‌هایت را با صورت‌های بی‌نَفَس   تناسب است این که روز نباشد     و شب هم                                              تمام شود بی‌درنگ مثل آغوشِ بی‌سایه‌ای در هراسِ فشردنْ ماندن                             سِفت.