فریبا شادکهن اين بوی غريب را می شناسم نمی شناسم پای غريبه ای ست در ميان در اين اقيانوس خاطره ی كدام آغوش بوی مرا موج می زند پيچ می دهد هوش می برد؟ قطره ای بيش نيستم از دارايی اين جهان يك صدف مرا كافی ست