آزیما ف مالگوزار ترجمه : کوشیار پارسی       بهار زودرس                                                                                           VROEGE LENTE   بهار زودرس...                                                                                             De vroege lente.. هنوز شکننده به چشم می‏آید                                                                           oogt nog zo fragiel اعترافی از سر ِ احتیاط                                                                  een voorzichtige bekentenis هنوز آسیب پذیر است او                                                                       Ze is nog zo kwetsbaar   از چه این برگ‏های جوان هق‏هق می‏کنند دوباره  Waarom snikken deze jonge bladeren mistig weer آنجا که خورشید به تردید                                                                           waar de zon aarzelend نور ِ نوازشگرش را می‏پاشد                                                            haar stralende troost neerlaat   بهار زودرس..                                                                                                . De vroege lente.. دیری است دیگر بهار نیست                                                                   is allang geen lente meer   چه حسرت ِ ژرفی.                                                                                       Wat een diep gemis     بی‏خانمان ِ گمشده                                                                    ZWERVER VERDWAALD ناشناس، ناشناخته...                                                                      Onbekend, ongekend...        به انزوا بی شناخت ِ                                                       afgezonderd en zonder geweten خانه                                                                                                            van een thuis به جست و جو                                                                                             blijvend zoeken   در خاموشی، به گاهی که گم می‏شوند                                          in stille, al verdwenen سایه‏ها بر چهره‏اش                                                                    schaduwen op zijn gezicht لبخندی رنگ باخته                                                                                Een bleke glimlach هدیه از ژرفاهای خاک                                               geschonken vanuit diepere gronden بر چهره‏ی                                                                                                     op het gezicht بی خانمان ِ گمشده                                                                    van een zwerver verdwaald    کسی چه می‏داند تو چه کسی می‏توانی باشی؟                                        Wie weet wie jij kan zijn?   کف دستانت که راز را پناه دهد                             Als jouw handpalm het geheim herbergt پنهان، اما تو نشان‏ام دادی                                          Immer verborgen, maar jij liet mij zien و گذاشتی اشک بریزم                                                                       en in tranen uitbarsten   مرا به خانه ببر...                                                                                          breng me thuis..