شعری از آنکه واسر  (1946)، هلند کوشیار پارسی  آنکه واسر گفته است:"شعر زمانی خوب است که تاثیر بگذارد، شگفته زده کند یا بگذارد چیزی را در خودت باز بشناسی. می‏خواهم بفهمم و هم‏زمان انگیخته شوم. مرا سهیم کند در خود. چنین اگر باشد احساس می‏کنی کسی به تو اعتماد کرده است. در شعر خود انتظار دارم اندیشه، زبان و شکل در هم تنیده شود. زمانی موفق هستم که خواننده بداند از چه سخن می‏گویم و به فکر وادارش کنم. بسیار روی‏دادها در جامعه است که وادارت می‏کند بنویسی. نخست واکنش نشان می‏دهم به روی‏داد و می‏نویسم، بعد کار تراش و حذف و صیقل آغاز می‏کنم". گفتگو در اگوست 2011   انتظار   انتظار چسبنده است چون حلزونی بی غلاف بر کاشی‏های خیس، که کاهلانه می‏خزد سوی مقصدی که بس دور می‏نماید   زمان می‏چسبد انگار بر لکه‏های سیاه ساعت لو می‏دهد حضور خود را با تیک و تاک   لب‏خند از لب برداشته‏ام خیال هنوز با چشم‏های بسته سرگردان است شاید باد، نور را بجنباند   دست می‏کشم بر ترس با احساسی گنگ شبحی از تنش با چهره‏ای مات   لرزش صدا خبر می‏رساند   و پایان می‏دهد به انتظار دردناک