هلدرلین در توبینگن یوهانس بوبروفسکی  ترجمه: سهراب مختاری  درخت­ها زمینی، و نور، درآن زورقی ایستاده، فرایش خوانده اند­، چوبِ پارو در برابرِ رودبار، تمایلِ زیبا، پشت این در می­رفت سایه، افتاده   بود رویِ یک رود، نِکار، که سبز بود، نِکار، بیرون رفته بود گردِ چمن زار و بیدهای رودبار.   قلعه، که همچون روز قابل سکنی باشد، سنگینیِ دیوارها، سنگینی در برابرِ سبز، درخت­ها و آب، برای وزن کردنِ هر دو در یک دست: زنگِ ناقوس فرومی­زند روی سقف­ها، ساعت براه می­افتد به گرداندنِ بادنماهای آهنی.   HÖLDERLIN IN TÜBINGEN Bäume irdisch, und Licht, darin der Kahn steht, gerufen, die Ruderstange gegen das Ufer, die Schöne Neigung, vor dieser Tür ging der Schatten, der ist gefallen auf einen Fluß Neckar, der grün war, Neckar, hinausgegangen um Wiesen und Uferweiden.   Turm, daß er bewohnbar sei wie ein Tag, der Mauern Schwere, die Schwere gegen das Grün, Bäume und Wasser, zu wiegen Beides in einer Hand: Es läutet die Glocke herab über die Dächer, die Uhr rührt sich zum Drehn der eisernen Fahnen.         یادداشت: فریدریش هلدرلین، شاعر آلمانی که هایدگر او را «شاعرِ شاعران» می نامد، در سن سی و شش سالگی به شهر توبینگن انتقال یافت و به دلیل اختلال روانی در کلیینیکی تازه تأسیس که از مجهزترین کلینیک های آن زمان بود، بستری شد. اما پس از دویست و سی و یک روز بیماری اش را لاعلاج تشخیص دادند، و مرخص شد. قلعه در شعر بوبروفسکی اشاره به قلعه­ای است کنار رود نکار در شهر توبینگن که هلدرلین از سال 1807 (پس از مرخصی از آسایشگاه) تا زمان مرگش در 1843 در طبقه ی اول آن زندگی می کرده و پنجره ی اتاقش رو به رود نِکار گشوده می­شده است. رودِ نکار از شاخه های فرعیِ رودخانه ی مشهور راین در آلمان است. این شعر همچنین به شعر «نیمی از زندگی» از هلدرلین اشاره دارد و واژه ی Fahnen همچون در شعر هلدرلین به جای Wetterfahnen (بادنماها) آمده است.