دو شعر از  سردار شمس آوری   قرارمان یک ساعت مانده به ابر بود با احترام و اندیشه ... به الی   همین که عاشقت شدم توی یک کافه ی قهوه ای تلخ می مانیم استکانهای گرم چای را و لا به لای حرف های دود آلود حباب های تیره می پوشیم برای این میز که از همیشه و صندلی های پر حرفی که بلند بلند نگاهمان می کنند و عصرانه ی این پیاده روهای بی منظور در گرفته گی گرگ و میش کفش هایم را می پایند که حتمن دور شده باشیم از کسی که این شرشر بلند همزمان با شهر و ابر شمرده ، شمرده به خاطره اش مکث می کنیم در همهمه ی یک دست بی عبور که چشمهای بغض دیده اش را بر نمی گردد مرد شاعر اتفاق شعری به دلش افتاده فرصت برگشتن نیست . زندگی در صحنه ای ضبط شده از پشت مگسک    تکه های صدایت را در کوه دیدم که به سختی بودند بر خاکستری تنش و خود خواهی شانه هاش که زبر می خزیدند از زیر پوتین هات با احتیاط هر چه بیشتر # # # عده ای می گذرند کفش هایشان را زمین داد می زند _آي بانوي برهنه در سنگ ها چه قدر مردانه مي پوشي تنت را !!! تعدادی نشسته اند _من نه _ مویشان را در هوا باد می کشد # # # کلاشینکفت را برداشتم و بر تیره ی آسمان دو پرستو کشیدم یکی برای ماه که از تبار سایه هاست و دیگری که از همیشه بود برای تو _بدون من _ من سرم درد می کند .