چند شعر از احمد صوفی 1 جنگل مه آلود رنگ ها و پنجره یی که باز می ماند در چشم های مسافری خسته    2 به کمینگهِ ابرهای سیاه می خزد ماه چون لاک پشتی پیر در میان توده های شن که ستاره ها امشب در بغض فروخورده ای خاموش مانده اند...!؟   3 به گمان ام زنان عاشق دریا زودتر پیر می شوند که این گونه دامن های چروک درآفتاب شهریور و در نگاه بادبانی ملاحان تاب می خورند 4 آسمان ات را تنگ در آغوش بگیر خورشید من ! این ابرهای بازیگوش از دریاهای بی شماری گذشته اند