روح انگیز کراچی

 

                  فعل های نا گزیر

    

در خانه بی دریغ صرف می شوم

در فعل های ناگزیر....

میانِ کوچه ی  عادت

خانه ی  شماره ی  دیروز

برزخی که پشتِ پنجره روییده

وَ شب های این همه آبستن

هی صرف می شوم

در فعل های حرام.....

 


 

               معجزه اهلی شده

 

گم کرده راه ....کبوترِ خنگی است   ..پیام

سر به هوا مانده ایم ...دنبال هیچ ...هیچ ...هیچ

پرواز هیچ در آسمان نگاه......

هراس

بی گاه ...

بیگانه می کند ..آسمان را

سر به زمین می شویم

وَمرگ ...پناه ایمنی می شود

با دو دست گشاده اش    اینجا

اینجا.. معجزه ، قمریِ یا کریمی است

که پشت پنجره ی  تشویش اهلی شده

باران های استوایی کم نیست

دریاها را هم  می شود خبر کرد

برای این همه دود....

دعای صبر کفایت نمی کند

باید روی ایوب را کم کنم 

دعای صبر....؟

نَه...

دلی به وسعت معجزه ....

معجزه اهلی شده...!

                            23/5/87

 


 

                      به آرزوی بامداد.....

 

وَ شامگاهی این گونه

بهتی فرو پاشیده

سرد وُ تار

خاموشی که می لغزد وُ آرام کنارم پهلو می گیرد

گورستانی به وسعت شهر

بر سینه ام به جبر می نشیند

وَ حسرت کلامی در دهان مانده

مردمکانی تبعید شده

خیالی تکه پاره شده

این چنین بسمل

به تاوان همه ی  عشق های حرام شده

جوانی های نا کرده

در آغوشِ ایمن ات پناه می گیرم

وَ به بوسه ای سرد قانعم.

ای مرگ...!

با انگشتانِ کهنه ات ، موهای نوازش نشده ام را رام کن

به تنها یک کلام تو محتاجم

که بگویی " دوستت دارم "

می خواستم عاشق باشم

شوریده وار و بیقرار

وَ شهر را از پیراهن سیاه عزا بتکانم

وَ عشق را در برزن های خاموش

           جار زنم

به آرزوی بامدادی بی شام

و پنجره ای رو به عشق

                                  15/8/87

                

                 هستی

 

از شاخه های پاییز افتاد

در آبروهای تلخ ......

از منظرم گریخت ....

                      دیروز .

فردا....

        خیالی نا هموار است .

طعم تلخی دارد

 کنار آمدن با ....

               امروز.

                                 بهمن 1387