صبحی سلیمی

 

قول می‌دهم گریه نكنم

 

بوی بهار آكنده در مشام و ...

برف چه  می گرید !

***

دنیا بی اعتنا به من و تو ، تند می پیماید .

و میان گیر و دار این همه آدم ، به خاك بخشیدمت .

***

تن شانزده ساله‌ی  بی سَرَ ت كه به خاك افتاد ،

آتش نوروز هم ...  « پیشكش خودتان»

ناموسِ بی سرِ خانواده كه سرفراز ماند !

 ماهی ها  هم  مالتان ...

***

من خواب بودم و شراره های خشمگین هستی تودیگر ،     نیز ،

بال زد ....

وخاك میزبانِ تنِ سوخته ات ...

یادم باشد فشفشه‌ای برایت بیاورم .

گریه هم نمیکنم . قول می دهم.

       ***

اینجا زمین است !           و زندگی جاری .

سوره ای خوانده ام برای نبودنت .

 نه فریادی می کشی     نه آهی حتی...

                    من از تو گرم میشوم .

ققنوسی جوان از خاکستر قلبت پر میكشد و

از قلبم  نیز ...

 

نفسی از شعله ی تَـنَت  را میخواهم  ، تا

زنانگی بیست و دوساله ام را ،

با خون گلویت    آب دهم ....

( صُبحی سلیمی ـ  بانه )