|
عشق را نمي توان آلود
هفت شعر از مجيد نفيسي
1
روي پل
بر لبه
ي چوبين پل دراز مي کشم
با
بالش دستهايم زير سر
و نوازش سر انگشتان تو بر گونه ام
آنگاه
پياله ي گوش هايم
از
زمزمه ي شيرين تو لبريز مي شود
و آب
در هر رگم رخنه مي کند
و من چون زورقي سبکبار
بر جويباري ناآشنا
شناور مي شوم
که از کنار بيشه اي انبوه مي گذرد
با سنجاقک ها و بنفشه ها
و بوي آشناي علف
مقصد
کجاست؟
بر اين آبِ پر شتاب
مرا ناخدايي نيست
مگر سر انگشتان نوازشگر تو
12 مه 2001
2. کاش آب بيايد
اگر آب
بيايد
ريش مي زنم
و دوش مي گيرم
خانه
خاموش است
لوله ها خالي اند
و من
صداي قلب خود را مي شنوم
کاش آب
بيايد
پيش از آن که زنگ در
به صدا در آيد
5 ژوئن
2002
3. سبد هاي خالي
در
تاريک روشناي بامداد
به سبد
هاي رازداري نگاه مي کنم
که تو بر پيشخوان آشپزخانه نهاده اي
يکي را
با مخروط خوشبوي کاج پر خواهم کرد
که تو از جنگل هاي دور آورده اي
و
ديگري را با کفه هاي پهن گوش ماهي
که از آواهاي دريايي آکنده اند
اما
هنوز يک سبد به جا مانده است
که هم
چنان در تاريکي
راز آلود به من مي نگرد
22 آوريل 2002
4. قهوه جوش
قهوه
جوش من
تنه اي
سفيد دارد
با پايه اي سياه
روشن اش که مي کنم
لنگ
لنگان به راه مي افتد
و من ترا در کنار خود مي بينم
لميده بر صندلي چرمي درشکه
و ديده ور شکوفه هاي سرخ گيلاس
بر سنگفرش راه هاي خوشبوي شهر
22
آوريل 2002
5. دل بي قرار
اين
پوسته ي خالي پسته نشانه ي چيست؟
" نشان
سنگ گوري ست
که خبر از مرگي در راه مي دهد
نشان بستري بي همبستراست
و شيرواني سفالين خانه اي
که بي چراغ مانده است"
و اين
لکه ي سرخ نشانه ي چيست؟
ماسيده بر صفحه ي بلوطي ميز؟
" نشان خوني ست که مي ريزد
زخمي که هرگز التيام نمي يابد
جاي ميخ هاي صليب مسيح بر اندام قديس اسيسي"
و اين زير جام هاي چوبي چيست
پراکنده بر سطور درهم ميز
و در بازکن مارپيچي
که
چونان خودنويسي سرگشوده
همچنان منتظر انگشت هاي تو مانده است؟
...
اي آن که در هر چيز نشاني بد شگون مي بيني
برخيز و جام هاي خالي را بجاي خود بگذار
و با ابري اسفنجي و چند قطره مايع لکه گير
بر دل بي قرار خود چيره شو
او بي گمان به مقصد خواهد رسيد
و به تک زنگي ترا دلشاد خواهد کرد
و تو بار ديگر او را
در حاشيه ي همين ميز خواهي ديد
و همراه با جرعه اي شراب
اين شعر را براي او خواهي خواند
3 سپتامبر 2002
6. رخت شويي
تنها
صداي ماشين رختشويي به جا مي ماند
و رخت هاي من و تو
از ياد هاي خوشبوي شبانه تهي مي شوند:
از بوي هيزم و نمناکي علف
از لکه هاي شراب روي پيراهن تو
و سرخي تمشک بر سر آستين من
از سر انگشت هاي شبنم بر سر شانه هاي تو
و نشان قهوه اي خاک بر تخت پشت من
از غلت زدن روي ستاره هاي نمناک
و ناگهان گوي بزرگ و سرخ خورشيد!
بگذار بچرخد و بچرخد
و رخت هاي ما در هم بياميزند
عشق را نمي توان آلود
و پيراهن ساده ي آن
از سپيدي مي درخشد
12 اکتبر 2002
7. گل کاغذي
من و
تو اين گل را کاشتيم
و در بهار خواب گذاشتيم
تا من در گلبرگهاي کاغذي آن
نقش تو را جستجو کنم
آبپاش
سرخ را خم مي کنم
برساق بلند گل دست مي کشد
و به زير دامنش نگاه مي کند
گل بر سرپنجه ها رفته است
تا از روي نرده سرک کشد
و آمدن ترا از دور نويد دهد
آبپاش
خالي ناگهان
از دستم رها مي شود
و بر کف سيماني فرو مي افتد
و من در طنين خالي آن
صداي خود را مي شنوم
10 ژوئيه 2003
|