|
||
|
1 آن جا واين تکرارِ رفتن با حادثه و يا ميل لحظه ها زيباترين طرحها خطوط فرارند عقل با هيبت خسته و لبخند تو با طعم يک خطای نا کرده يا يک تاسف ای اصلاح ناپذيرِ خوشبين اميد اين تنها راه دوام می درخشد و پنهان می شود
2 ميان سکوتِ سرگيجه آورِ فاصله بنای فراموشی عمارتی است غريب کلمات همراهان زندگی هستند به آفتاب می انديشم که در عدم غرق نمی شود خواب می بينم در دور دست ها برف آب می شود در گلوی مادرم
3 گياه نازکی که کاشتم زمستان را تاب آورد اما اين عشق…
|
||
|
|
