ميثم رياحي

از هزاره ها با خوشه اي آبي

1

خاتون

نه روي مس

اينجا          رويِ هر چه باداباد

قدم مي گذارد وُ

فرياد مي زند برايِ باد و همهمه هاي ِگيلاس

تا خروس

در حوصله ي ِ زاغ

گم شود با باران

و پروردگار

كه نه آدم است وُ نه ستارگانِ نَم نَمِ ديوار

نماند در باغ

نوايش              سايه باشد

                      ريسمان

                       و مرگ

2

در اتاق

نور         بالينم را

تاريك مي كند

و خاتون

ناراحتِ برنج

نگرانِ شاهزاده گانِ نان

و الفبايِ بركه

آه

الماس                 در مهتاب

                        چشم در چشمِ خواهرم دارد وُ ماه

3

تلاطم

با نكاتِ كف

طلوع در ناخن هايمان دارد

اينجا

جاده

با آداب ِارتكاب

گيسوانمان را پاشيد

4

گاه دلم نمك مي خواهد

و كوير      از ابعاد ِارتفاع

اي انحناي ِكشيده در دريا

با پروردگارِ راش

ريسمان را بياور

5

خاتون

در ابتداي ِ شب       نشسته است

و غريبانه آسمانش را

در تنور      

قرينه مي كند

6

خاكسترِ صدف

انتهايِ اشك بود

خاتون

خاك است

و در دهان         آب مي شود